آموزش استفاده از Configuration و Options در ASP.NET Core

آموزش استفاده از Configuration و Options در ASP.NET Core یکی دیگر از آموزش های گروه آموزشی پرووید می باشد که در این قسمت آن را به شما معرفی می کنیم. این بسته آموزشی نیز یکی از دوره های آموزشی دیگر که در حوزه ی فارسی سازی آموزش های انگلیسی تنظیم شده است می باشد. عنوان این بسته آموزشی استفاده از سیستم Configuration و الگوی Options در اپلیکیشن های NET Core. و ASP.NET Core است که با نام اصلی Using Configuration and Options in .NET Core and ASP.NET Core Apps از شرکت Pluralsight منتشر شده است.

پیکربندی در ASP.NET Core

پیکربندی در ASP.NET Core با استفاده از یک یا چند configuration provider انجام می شود. در واقع configuration provider داده های configuration را از جفت های کلید-مقدار با استفاده از منابع مختلف configuration می خوانند، که این منابع عبارتند از:

• فایل‌های settings شبیه به appsettings.json
• environment variable ها
• Azure Key Vault
• Azure app configuration
• آرگومان های command-line
• provider های سفارشی که نصب یا ایجاد شده اند
• فایل ها
• اشیاء (objects) دات نت در حافظه

کلیدها و مقادیر پیکربندی

کلیدهای پیکربندی: به حروف بزرگ و کوچک حساس نیستند. برای مثال، ConnectionString و connectionstring به عنوان دوکلید معادل در نظر گرفته می شوند. اگر یک کلید و مقدار (value) در بیش از یک configuration provider مقداردهی بشوند، از مقدار آخرین provider اضافه شده استفاده می شود.

کلیدهای سلسله مراتبی: در Configuration API جدا کننده (separator) " : " که معمولا روی همه پلتفرم ها کار می کند. اما در environment variable ها تفکیک کننده " : " ممکن است کار نکند، اما جدا کننده " __" (زیر خط دوتایی) توسط همه پلتفرم ها پشتیبانی می شود و به طور خودکار به دو نقطه (:) تبدیل می شود.

در Azure Key Vault کلیدهای سلسله مراتبی از" -- " به عنوان جداکننده استفاده می کنند. configuration provider مربوط به Azure Key Vault بصورت خودکار " -- " با " : " در زمانی که secret ها در درون پیکربندی های اپلیکیشن بارگذاری می شوند جایگذاری می کند و ConfigurationBinder نیز از اتصال آرایه ها به object ها با استفاده از اندیس های آرایه در کلیدهای پیکربندی، پشتیبانی می کند.

مقادیر پیکربندی: مقادیر پیکربندی همان string ها هستند. مقادیر null را نمی توان در configuration ذخیره کرد یا به object ها محدود کرد.

پیاده‌سازی Options Pattern و اعتبارسنجی تنظیمات در ASP.NET Core

در برنامه‌های .NET و ASP.NET Core، استفاده مستقیم از `IConfiguration` در بخش‌های مختلف می‌تواند وابستگی به ساختار کلیدها و نحوه خواندن تنظیمات را افزایش دهد. این آموزش الگوی `Options` را بررسی می‌کند تا بتوانید تنظیمات مرتبط را در کلاس‌های مشخص نگهداری کنید و آن‌ها را به بخش‌های موردنیاز برنامه تزریق کنید. درس‌های مربوط به دسترسی به Optionها و معایب استفاده مستقیم از IConfiguration، زمینه لازم برای مقایسه این دو رویکرد را فراهم می‌کنند. این جداسازی در پروژه‌هایی مفید است که تنظیمات چندگانه دارند و لازم است مصرف‌کنندگان آن‌ها به جای خواندن پراکنده کلیدها، با ساختاری مشخص کار کنند.

بخش پیشرفته آموزش به اعتبارسنجی Optionها و انتخاب میان Interfaceهای مربوط به Options می‌پردازد. اعتبارسنجی تنظیمات می‌تواند کمک کند مقادیر نامعتبر زودتر شناسایی شوند، به‌جای اینکه خطا در مرحله‌ای دیرتر و هنگام استفاده از تنظیمات آشکار شود. همچنین تست واحد Typeهایی که به کلاس‌های Options وابسته هستند بررسی می‌شود؛ موضوعی که برای طراحی کد قابل‌آزمایش اهمیت دارد. وقتی وابستگی تنظیمات به‌صورت مشخص تعریف شده باشد، می‌توان رفتار کلاس را در تست کنترل کرد و مقادیر موردنیاز را با دقت بیشتری فراهم ساخت. این مباحث برای توسعه‌دهندگانی مناسب است که روی برنامه‌های ASP.NET Core کار می‌کنند و می‌خواهند مدیریت تنظیمات را ساختارمندتر کنند.

Configuration Providerها و تنظیمات متفاوت برای هر Environment

برنامه‌ها معمولاً در محیط‌های توسعه، آزمایش و تولید به مقادیر یکسانی نیاز ندارند. این آموزش نحوه تعریف Configuration در فایل‌های JSON و بازنویسی تنظیمات برای هر `Environment` را بررسی می‌کند تا بتوانید منبع مناسب هر مقدار را تشخیص دهید. همچنین مفهوم `Configuration Provider`ها مطرح می‌شود؛ یعنی اجزایی که تنظیمات را از منابع مختلف در اختیار برنامه قرار می‌دهند. آشنایی با این سازوکار کمک می‌کند بفهمید مقدار نهایی هر گزینه چگونه تعیین می‌شود و چرا ممکن است تنظیم تعریف‌شده در یک منبع، تحت تأثیر منبع دیگری قرار بگیرد. این موضوع در عیب‌یابی تفاوت رفتار برنامه بین محیط‌ها کاربرد دارد.

در کنار فایل‌های JSON، آموزش بررسی آرگومان‌های `Command Line` و شیوه مقداردهی تنظیمات را نیز پوشش می‌دهد. این دانش به شما کمک می‌کند هنگام اجرای برنامه، ارتباط میان تنظیمات تعریف‌شده و مقادیر دریافتی از منابع مختلف را بهتر بررسی کنید. مباحث `IOptionsSnapshot` و بارگیری مجدد Optionها نیز به سناریوهایی مربوط می‌شوند که لازم است مقادیر تنظیمات در طول عمر برنامه یا درخواست‌ها دوباره خوانده شوند. همچنین `Named Options` برای مواقعی مطرح است که به چند مجموعه تنظیمات از یک نوع نیاز دارید. ترکیب این قابلیت‌ها به طراحی برنامه‌هایی کمک می‌کند که تنظیمات محیطی و گزینه‌های متعدد را با کنترل و شفافیت بیشتری مدیریت می‌کنند.