آموزش پیاده سازی Virtual Networking در Azure

آموزش پیاده سازی Virtual Networking در Azure یکی دیگر از آموزش های گروه آموزشی پرووید می باشد که در این قسمت آن را به شما معرفی می کنیم. این بسته آموزشی نیز یکی از دوره های آموزشی دیگر که در حوزه فارسی سازی آموزش های انگلیسی تنظیم شده است می باشد. عنوان این بسته آموزشی، آموزش پیاده سازی و مدیریت Virtual Networking در Azure است که با نام اصلی Microsoft Azure Solutions Architect - Implement a Virtual Networking Strategy از شرکت Pluralsight منتشر شده است.

شبکه مجازی و یا Virtual Network در Azure چیست؟

به بیان ساده Azure Virtual Network که به آن VNet نیز می گویند. یک جزء تشکیل دهنده ابتدایی برای پیاده سازی شبکه های خصوصی و یا private network در Azure می باشد. VNet اجازه می‌دهد تا انواع مختلفی از resource ها در Azure با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.

برای مثال ایجاد ارتباط بین ماشین های مجازی و Virtual Machine ها که به طور کوتاه و آنها VM نیز می گویند، با استفاده از VNet امکان پذیر خواهد شد علاوه بر این VNet ها امکان ارتباط برقرار کردن از طریق اینترنت و یا شبکه های on-premise را نیز ایجاد می کنند. VNet بسیار شبیه به شبکه های سنتی است که در آنها شما data center های خود را مجهز به یک شبکه کامپیوتری می کنید.

تفاوت اصلی VNet با شبکه های سنتی

تفاوت اصلی VNet با شبکه های سنتی این است که در VNet از زیرساخت‌های Azure به منظور افزایش قابلیت‌های مقیاس‌پذیری و یا scalability و در دسترس بودن و یا availability و تفکیک و یا isolation استفاده می شود. همانطور که گفته شد با استفاده از Azure Virtual Network امکان ایجاد ارتباط بین resource های موجود در Azure به‌سادگی امکان‌پذیر خواهد بود. علاوه بر این امکان ارتباط ایجاد کردن بین ریسورس های Azure و اینترنت نیز با استفاده از VNet ها امکان پذیر خواهد بود. فیلتر کردن ترافیک شبکه، انجام عملیات routing بر روی ترافیک شبکه و همچنین integrate کردن با سرویس های دیگر در Azure با VNet ها امکان پذیر خواهد بود. همانطور که گفته شد تمامی resource های موجود در یک VNet امکان ارتباط برقرار کردن outbound که به معنی ارتباط با اینترنت است را دارند.

ارتباط inbound که به معنی ایجاد ارتباط درونی در Azure می باشد نیز با انتصاب IP آدرس های عمومی و یا استفاده از Load Balancer های عمومی امکان پذیر می باشند. شما می توانید به سادگی از IP های عمومی و یا public و یا Load Balancer های عمومی و یا public برای مدیریت کردن ارتباطات outbound استفاده کنید. فراموش نکنید که زمانی که از یک Load Balancer درونی و یا اینترنال استاندارد به طور تخصصی به آن Standard Load Balancer می‌گویند اتصال های outbound در دسترس نخواهد بود.

ایجاد ماشین مجازی در Azure با در نظر گرفتن دسترس‌پذیری

این آموزش کوتاه از مجموعه Microsoft Azure Solutions Architect بر ایجاد ماشین‌های مجازی و پیکربندی High Availability تمرکز دارد. در محیط ابری، صرفاً ایجاد یک VM برای آماده بودن زیرساخت کافی نیست؛ باید نحوه قرارگیری منابع و اثر خرابی بخش‌های زیرساختی بر دسترسی به برنامه را نیز در نظر گرفت. آموزش با تمرکز بر ماشین‌های مجازی Azure، زمینه‌ای برای شناخت تصمیم‌های مربوط به طراحی زیرساخت فراهم می‌کند. این مباحث برای افرادی مناسب است که می‌خواهند مسئولیت طراحی یا پیکربندی منابع ابری را بر عهده بگیرند و به فراتر از ایجاد یک ماشین منفرد فکر کنند.

در بخش مربوط به High Availability، موضوع اصلی این است که چگونه می‌توان احتمال از دسترس خارج شدن هم‌زمان منابع را کاهش داد. هنگام استقرار یک برنامه، باید شرایطی مانند خرابی زیرساخت یا اختلال در دسترسی به ماشین مجازی را در تصمیم‌های طراحی لحاظ کرد. این آموزش با محدود کردن دامنه به ایجاد VM و دسترس‌پذیری آن، توجه را روی همین تصمیم‌های زیرساختی نگه می‌دارد. درک این موضوع به شما کمک می‌کند میان اجرای ساده یک ماشین مجازی و طراحی محیطی که برای تداوم سرویس برنامه‌ریزی شده است، تفاوت قائل شوید.

تفاوت Availability Set و Availability Zone در طراحی Azure

Availability Set و Availability Zone دو مفهوم مهم در طراحی دسترس‌پذیری منابع Azure هستند که در این آموزش مورد بررسی قرار می‌گیرند. هر دو با هدف کاهش اثر خرابی بر دسترسی به برنامه استفاده می‌شوند، اما دامنه محافظت آن‌ها یکسان نیست. Availability Set ماشین‌های مجازی را در دامنه‌های خرابی و به‌روزرسانی جداگانه سازمان‌دهی می‌کند، در حالی که Availability Zone به جداسازی منابع در مناطق فیزیکی مستقل یک Azure region مربوط است. شناخت این تفاوت هنگام انتخاب معماری استقرار، به ارزیابی دقیق‌تر ریسک‌های زیرساختی کمک می‌کند.

انتخاب میان این گزینه‌ها باید با نیازهای دسترس‌پذیری برنامه و ساختار منابع مورد استفاده هماهنگ باشد. اگر هدف کاهش احتمال اختلال ناشی از خرابی یک دامنه زیرساختی باشد، باید مشخص کنید کدام نوع جداسازی با نیاز برنامه تناسب دارد و منابع چگونه در آن قرار می‌گیرند. این آموزش مبانی لازم برای آشنایی با Availability Set و Availability Zone را در کنار پیکربندی High Availability ارائه می‌دهد. برای معماران تازه‌وارد به Azure، این شناخت نقطه شروعی برای بررسی دقیق‌تر طراحی زیرساخت و انتخاب راهکار متناسب با شرایط استقرار خواهد بود.